Storytime: De man in de trein

Ik keek op mijn horloge. Shit, al een halfuur te laat! Die afspraak haal ik al niet meer… Op dat moment klinkt er een deuntje door de treincoupé. Nee he, niet ook nog vertraging! Ik concentreerde me op wat er omgeroepen werd. “Attentie, attentie, deze trein rijdt niet verder, in verband met twee gebotste treinen voor ons. Ik herhaal: deze trein rijdt niet verder, in verband met een botsing van twee treinen voor ons.” Ja hoor, dat kon er ook nog wel bij. Alsof mijn dag al niet erg genoeg was.

Het was vanochtend meteen al raak. Ik had me verslapen. Met nog maar een half uur tot ik in de trein moest zitten te gaan, propte ik een boterham met pindakaas naar binnen. Nog snel wat koffie, en gaan! In de trein kwam ik erachter dat er een dikke koffievlek op mijn nieuwe blouse zat. Shit, ook dat nog! En nu had die klotetrein dus ook nog vertraging. Gék werd ik ervan! Ik zou vandaag een meeting hebben met mijn baas, over een eventuele promotie. Die kan ik nu dus ook wel vergeten.

Ik was net in mezelf aan het mopperen 0ver mijn rotleven, die stomme rotbaan, en die verschrikkelijke klotetreinen toen er een man naast me kwam zitten. “Mooi weertje he?” zei hij. Nou, als ik ergens geen zin in had, was het een gesprek over koetjes en kalfjes. “Mhrf.” Zei ik. Ik hoopte dat de man door zou hebben dat ik geen zin had om te praten, maar nee hoor. “Jij bent zeker het zonnetje in huis!” Lachte hij. Ik begon kwaad te worden. Wat denkt die gast wel niet, dat hij hier zomaar naast me kan komen zitten om me vervolgens belachelijk te maken?! Ik zei niks. Als ik hem lang genoeg negeer, houdt ie vanzelf wel op, dacht ik. Maar niets was minder waar. De kletskous vertelde me van alles, van zijn tante in Lutjebroek met een hernia tot zijn ex-vrouw die in Rotterdam woont.

Ik begon er echt schoon genoeg van te krijgen, toen hij opeens zijn hand op mijn been legde. Ik verstijfde, en keek geschrokken naar zijn hand. De man had echter niets door, en hij haalde zijn hand ook niet weg. Ik wist niet goed wat ik moest doen. Ik kuchte. De man keek op, en zei: “Dus nu doe je niet meer alsof ik niet besta?” En hij haalde zijn hand weg. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Wat een raar mannetje! Hij begon weer te kletsen, in de veronderstelling dat ik nu wel met hem zou willen praten. Dacht het niet! Toen hij na een paar minuten ophield met praten, keek hij me aan. Ik wist niet wat hij van me wilde. Moest ik ook iets gaan vertellen of zo? Ik keek weg, en pakte mijn telefoon. Dan maar even wat appjes lezen, of even op Facebook kijken of zo. Alles is beter dan met die griezel praten. Toen ik even later opkeek, merkte ik dat hij gewoon mee zat te lezen! Zodra hij zag dat ik naar hem keek, zei hij: “Zo, nu heb ik je aandacht weer! Zal ik dan meteen maar om je nummer vragen?”. Ik schrok me een hoedje. Nu wou die griezel ook nog met me daten! Ik zei niks. “Nou blondje,” zei hij, “komt d’r nog wat van?”. Hij keek me ietwat dreigend aan. Ik begon zo langzamerhand een beetje bang te worden. “Ben je soms een beetje verlegen? Dat is niet erg hoor.” Hij kwam langzaam dichterbij. Ik raakte in paniek. Wat moest ik doen?

Ik deed het enige wat in me opkwam: ik trapte keihard op zijn tenen, met mijn hak. Hij schreeuwde. Ik rende snel langs hem heen, maar ik bleef haken achter zijn been. Ik ging bijna onderuit, maar hij ving me op. “Waar ga je heen, mevrouwtje?” grijnsde hij. “Het was net zo gezellig!” Gelukkig zat er een andere man in de coupé. “Hé! Laat haar met rust, griezel!” Schreeuwde de man. Gelukkig, ik was gered! Toen ik langs de man liep, fluisterde ik: “Bedankt, u bent een held.” De man antwoordde: “Niks te danken, hoor.” Ik wou hem toch bedanken, dus ik stelde voor om een kopje koffie te drinken. “Ach, ik ben toch al laat voor mijn afspraak, dus waarom niet?” stemde hij in.

Even later zaten we beide aan een cappuccino. Bart, zo heette hij, was erg vriendelijk. We praatten over zijn werk, mijn werk, zijn gestoorde ex-vriendin en mijn liefdesleven. Met mijn liefdesleven ging het niet al te best, want de enige aandacht die ik van een man had gekregen de laatste maanden was van Griezel, in de trein. Tot nu toe dan, want Bart leek wel geïnteresseerd. Na een halfuurtje zei ik: “Ik moet maar weer eens op huis aan, maar het was erg gezellig, Bart! Zullen we anders nummers uitwisselen?” Bart keek me ietwat schuldig aan. “Het spijt me, maar die vriendin waar ik het over had? Dat is dus nog niet uit…” Ik keek hem vol ongeloof aan. Waarom had hij dat niet veel eerder gezegd?! Ik had duidelijk laten merken dat ik hem leuk vond…

Bart ging weg, maar ik bleef nog even zitten. Ik voelde mezelf vreselijk. Dit was zo’n rotdag, veel erger kon het echt niet worden! Moedeloos stapte ik in de trein terug naar huis. Toen ik thuis mijn jas aan de kapstok hing, viel er een briefje uit mijn jaszak. Verbaasd vouwde ik het briefje open. Er stond een telefoonnummer op, met de tekst:

Mijn vriendin is inderdaad een bitch. Ik ga morgen naar haar toe om er een punt achter te zetten. Bel me maar, als je er klaar voor bent. X Bart. 

Ik geloofde mijn ogen niet! Zo’n knappe man als Bart had interesse in mij! En niet zomaar interesse, hij wou het zelfs uitmaken met zijn vriendin voor mij! Dolblij plofte ik op de bank neer. Misschien was het toch niet zo’n rotdag!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s