Storytime: De reis

“JEROEN, BEN JE NOU AL WAKKER?!” Ik draaide me nog een keer om. “Jahaa! Ik kom zo!” Riep ik terug. Pff, moeders… Ik kwam heus wel op tijd op school, dat lukte me altijd. Ik deed mijn ogen nog even dicht. Vijf minuutjes, dan ging ik eruit. Echt.

Een halfuur later deed ik mijn ogen open. Ik keek op mijn wekker. SHIT. Half 9. Ik had me alwéér verslapen. Ik draaide me nog een keer om, ik was tenslotte toch al te laat. Rond een uur of 11 kwam ik mijn bed uit. Ik pakte de huistelefoon en toetste het nummer van de school in. Mijn moeder was er toch niet, dus dan kon ik mezelf net zo goed ziek melden.

Ik had het nooit echt naar mijn zin op school. De meeste mensen hadden wel een paar vrienden, maar ik niet. Ik werd niet gepest, maar ik had gewoon niemand om mee te praten tijdens de lessen of iets mee te eten in de pauze. En geloof me, dat is niet leuk. Gelukkig was het schooljaar bijna om, ik hoefde nog maar 3 maanden. Dat is wat mijn moeder steeds bleef herhalen. Maar in 3 maanden kan er nog heel veel gebeuren. In 3 maanden zou ik gepest kunnen worden, of de pestkoppen een reden geven om mij te pesten. En daar was ik als de dood voor.

Plotseling kreeg ik een idee. Ik pakte mijn rugzak, en gooide wat kleren en spullen op mijn bed. Een trui, een t-shirt, extra sokken en ondergoed, zaklamp, portemonnee, telefoon, oplader… Ik ging op reis! Ik zou gewoon verdwijnen voor die laatste 3 maanden, dan kon ik ook niet gepest worden. Ik liet een briefje achter voor mijn moeder, dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, en ik liep naar de dichtstbijzijnde bushalte. Gelukkig had ik een OV Chipkaart. Ik woonde al in de buurt van Schiphol, dus het vliegveld was niet ver weg.

Eenmaal bij het vliegveld aangekomen, vroeg ik bij de balie naar de eerstvolgende vlucht, het maakte me niet uit waarheen. “Dat wordt dan de vlucht naar Londen, die gaat over een halfuur.” Antwoordde het meisje. Dat vond ik prima. “Mag ik dan één ticket voor de vlucht naar Londen, alstublieft?”. Ik pakte mijn ticket en liep richting de douane. Toen mijn spullen op de bagageband lagen, keek ik even om me heen. Shit! Daar was Tom, een jongen uit mijn klas. Hij had al gezegd dat hij een midweekje naar Londen ging, daar had ik aan moeten denken! Ik draaide me snel om, en deed mijn capuchon op. De douane medewerker keek me wat vreemd aan. “Ik heb het koud.” Legde ik hem uit, en ik kuchte even. De medewerker keek me wantrouwend aan, maar zei niks. Ik pakte mijn tas en liep snel door naar de vertrekhal. Eenmaal daar aangekomen, zag ik dat Tom ook bij mijn vertrekhal stond! Shit, wat moest ik nou doen? Ik keek op mijn ticket: stoelnummer 112. Gelukkig, dat is mooi achterin.  Nu maar hopen dat Tom een plekje voorin het vliegtuig had…

Toen het tijd was om in te stappen hield ik mijn hart vast. Pfieuw, Tom ging bijna helemaal voorin zitten. Ik zakte weg in mijn stoel, en wachtte tot het vliegtuig zou vertrekken. London, here I come! Ik keek even om me heen, om te controleren of er niet meer bekenden in het vliegtuig zaten. Gelukkig zag ik alleen Tom. Dat moest er ook nog bij komen, dat er nog meer bekenden in het vliegtuig zaten! Ik deed mijn oordopjes in, en zette muziek op. Ik was net een beetje weggedommeld, toen er aan mijn arm getrokken werd. Ik schrok wakker. “O, sorry, ik wou je niet wakker maken…” Een meisje van ongeveer mijn leeftijd staat over me heen gebogen. “Eeh, wattisser?” Mompelde ik, nog steeds een beetje slaapdronken. “Sorry, maar ik zit in de stoel rechts van jou, ik moet er even langs.” Zei het meisje. Ik draaide mijn benen naar links, zodat ze er langs kon. Ze was best leuk, eigenlijk. Maar ik was hier niet om een vriendin te vinden, ik had belangrijkere dingen te doen. Zoals slapen, dus.

Net toen ik mijn oordopjes weer in wou doen, zei het meisje: “Dus, jij gaat ook naar Londen?”. Ik besloot een grapje te maken. “WAT? Is dit niet het vliegtuig naar Griekenland?” Het meisje keek me geschrokken aan. “Grapje!” Riep ik. We moesten beide lachen. Shit, dit ging de verkeerde kant op. Ik kon er nu echt geen vriendin bij hebben… Tenzij… “Ga je alleen naar Londen?” Vroeg ik. “Ja,” antwoordde ze, “jij ook?”. Ik knikte. “Moet je niet naar school dan?” Vroeg ze. “Eigenlijk wel. Jij?” “Ja, ik eigenlijk ook…”. Ik keek haar verbaasd aan. Dat was toevallig! Dat betekende dus dat ze die 3 maanden gewoon met mij op kon trekken, als ze dat zou willen! Ik besloot haar uit te leggen waarom ik in een vliegtuig naar Londen zat, terwijl ik eigenlijk gewoon naar school moest. Daarna vertelde Lieke, zo heette ze, waarom zij in een vliegtuig naar Londen zat. Haar ouders waren gescheiden, en nu had haar moeder een nieuwe vriend. Die nieuwe vriend sloeg Lieke soms, als haar moeder niet thuis was. Daarom had ze besloten weg te lopen. Ze begon te huilen. Ik sloeg troostend een arm om haar heen. Wat een heftig verhaal! Lieke keek me aan, en ik veegde haar tranen weg met mijn duim. Ik dacht erover om haar te zoenen, toen ik ineens een elleboog in mijn zij voelde. “Zeg, als jullie willen vrijen doen jullie dat maar ergens anders!” Zei het oude dametje naast mij. Een beetje betrapt draaiden we ons om. Oeps…

Ik besloot het gesprek voort te zetten, door haar te vragen naar haar hobby’s. We praatten maar door, en voor ik het wist waren we in Londen. Toen we bijna gingen landen, pakte ik haar hand, en vroeg: “Wil je met mij mee? Ik heb nog nooit in de London Eye gezeten…”. En dat wou ze. We zochten een hotelkamertje, en daarna verkenden we samen Londen. Het was een prachtige dag, totdat ik ineens gebeld werd door mijn moeder. Die had het briefje waarschijnlijk gevonden. Ik besloot niet op te nemen. Het was zo’n mooie dag geweest, dat wilde ik niet verpesten. Die avond stonden we samen voor de Big Ben, en ik pakte haar hand. Zou ik het doen? Ja. Ik draaide haar zachtjes naar me toe, en kuste haar. Ze zoende me terug. Ik sloeg mijn arm om haar heen. Zo bleven we nog even staan, terwijl we naar de Big Ben keken. Die avond gingen we uitgeput in bed liggen. Wat een dag! Mijn moeder belde nog een keer, maar ik drukte haar weg. Ik zou haar morgen wel even bellen.

De volgende dag schrok ik me een ongeluk: Lieke was weg! Ik raakte bijna in paniek, toen ik het geluid van de douche hoorde. Gelukkig, ze was dus niet weg. Ik was bang dat ze spijt zou hebben van gisteren, en dat ze mij toch niet zo leuk vond als ze eerst had gedacht… Opgelucht plofte ik weer op het bed. Ik besloot mijn moeder te bellen. “JEROEN!” schreeuwde ze door de telefoon, “wat DACHT je?! Je kunt niet zomaar weglopen!”. “Mam.” Ik probeerde ertussen te komen. Mijn moeder bleef maar praten, dus ik hing op. Ik stuurde haar een sms’je: Mag ik nou ook nog wat zeggen?. En toen belde ik haar terug. Ik legde haar uit wat er op school aan de hand was, en ik vertelde haar over Lieke. Mijn moeder was erg blij voor me, ondanks dat ze boos was. Ik beloofde haar dat ik over 3 maanden terug zou komen, met Lieke, en dat ik daarna nooit meer weg zou lopen. Mijn moeder was er niet blij mee, maar ze stemde er uiteindelijk toch mee in.

Ik bleef nog 3 maanden in Londen, met Lieke. We hingen de toerist uit, en dronken heel veel kopjes koffie, en aten nog meer taartjes. Het waren de mooiste 3 maanden van mijn leven.

En toen was het zover, de dag dat we weer terug zouden vliegen. Ik ging weer naar huis, maar ik wist eigenlijk niet zo goed wat Lieke van plan was. Ik kocht twee vliegtickets voor ons, en daarna gingen we naar de vertrekhal. Toen we eenmaal in het vliegtuig zaten, besloot ik haar te vragen naar haar plannen. “Ik weet het eigenlijk niet zo goed.” Antwoordde Lieke. Ik stelde haar voor om met mij mee naar huis te gaan, maar dat vond Lieke niet zo’n goed idee. Ik probeerde haar te overtuigen. “Mijn moeder vindt het echt niet erg, dat weet ik zeker. En je kunt toch niet terug naar die stiefvader van je?” Na een paar argumenten stemde Lieke in. We luisterden samen naar muziek, tot ze in slaap viel tegen mijn schouder.

Eenmaal in Nederland aangekomen, belde ik mijn moeder. Ze kwam ons ophalen van het vliegveld, en gaf ons allebei een dikke knuffel. “Welkom bij de familie!” Zei ze tegen Lieke.   Ze ging met ons mee naar huis, en we hadden een misschien wel nóg mooiere tijd samen dan in die 3 maanden in Londen.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s