Storytime: Diplomauitreiking

Eindelijk was het zover. De avond dat ik mijn diploma in ontvangst zou nemen. Ik trappelde van ongeduld. “Mam, zullen we gaan?” Riep ik nogmaals naar boven. Het schoot maar niet op. Normaal was mijn moeder overal te vroeg, behalve vandaag, natuurlijk. Ik zuchtte. “MA-HAM!” Ik riep nog een keer. Eindelijk, daar kwam ze. We konden gaan. Mijn vader moest over werken, en kon er dus niet bij zijn. Mijn moeder en ik stapten in de auto. Toen we bij school kwamen, zag ik een paar kinderen naar me staren en giechelen. Ik snapte niet wat er aan de hand was, tot mijn moeder zei: “Schat, de achterkant van je jurk zit in je panty. Oh nee he, dat had ik weer! Met een rood hoofd trok ik mijn jurk naar beneden. Iets in me zei dat dit nog een lange avond ging worden.

Toen iedereen binnen was begon het welkomstpraatje van de directeur. Hoe trots hij wel niet was, en bla, bla, bla. Ik droomde een beetje weg. Op een gegeven moment schrok ik op van de elleboog die ik in mijn zij voelde. Een beetje verontwaardigd keek ik opzij. “Wat?!” fluisterde ik. Mijn moeder knikte naar voren. Ik keek verdwaasd om me heen. Wat was er? “Je moet het podium op!” siste mijn moeder. Oh, shit. De diploma’s werden zeker al uitgereikt. Met een nog roder hoofd dan ik al had klom ik het podium op. Toen werd er nog meer naar me gestaard. Ik wist niet goed wat ik moest doen. Ik keek naar mijn moeder, die inmiddels hevig zat te gebaren. Hartstikke leuk en aardig, maar ik had geen idee wat ze duidelijk probeerde te maken. De directeur kwam naar me toegelopen. “Ik vroeg of je nog wakker bleef.” Zei hij. “Je hoeft niet helemaal op het podium te komen staan om die vraag te beantwoorden, hoor.” Ik was zo langzamerhand donkerpaars. Ik rende snel terug naar mijn stoel, en ik nam me voor er niet meer uit te komen tenzij alle anderen dat ook deden.

Een paar minuten later werd de eerste het podium opgeroepen. Ik besloot deze keer mijn aandacht erbij te houden, om nog een blunder te voorkomen. Toen ik mijn naam hoorde, klom ik het podium op. Tenminste, dat was de bedoeling. Ik ben niet zo goed in op hakken lopen, en ik viel dus van het trappetje. De hele zaal barstte in lachen uit. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte. Waarom moest mij dit nou weer gebeuren? Met een rood hoofd nam ik mijn diploma in ontvangst. Gelukkig had ik die tenminste binnen!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s